معرفی و نقد فیلم سینمایی مورد عجیب بنجامین باتن

طراحی سایت ارزان با 20 میلیون

نقد فیلم مورد عجیب بنجامین باتن (The Curious Case of Benjamin Button)

یک ایده عجیب، یک اجرای شاهکار

احتمالاً وقتی اسم فیلم مورد عجیب بنجامین باتن را می‌شنوید، اول فکر می‌کنید «ماجرای یک آدم عجیب‌الخلقه» است. اما «مورد عجیب بنجامین باتن» اصلاً دربارهٔ عجیب بودن نیست. دربارهٔ زمان است، دربارهٔ اینکه چقدر زود همه چیز تمام می‌شود، و اینکه اگر زندگی را برعکس زندگی می‌کردی، باز هم همان آدم می‌شدی؟

دیوید فینچر (کسی که «باشگاه مشت‌زنی» و «هفت» را ساخته) در فیلم The Curious Case of Benjamin Button از شدت خشونت فاصله گرفته و یک درام نرم، غمگین و در عین حال پر از امید ساخته که بیش از دو ساعت طول می‌کشد ولی حتی یک دقیقه هم خسته‌کننده نیست. شاید بد نباشد که بنجامین باتن را در فهرست بهترین فیلم‌های عاشقانه که قصد دارید ببینید، قرار دهید.

داستان از نگاه یک دفترچه خاطرات

فیلم با زنی به اسم کرولاین شروع می‌شود که در بیمارستانی در نیواورلئان، کنار بستر مرگ مادرش (دیزی) نشسته است. طوفان کاترینا در راه است و کرولاین دفترچه خاطرات بنجامین باتن را برای مادرش می‌خواند. از همان ابتدا می‌دانیم که این قصه پایانی تلخ دارد، اما جادوی فیلم در همین «دانستن» هم خلاصه می‌شود. هر لحظه‌اش را با لذت می‌چشید.

برد پیت، کیت بلانشت و معمای پیری معکوس

برد پیت در نقش بنجامین کار سختی دارد: باید اول یک پیرمرد ۸۰ سالهٔ کوتوله باشد، بعد کم‌کم جوان شود. جلوه‌های ویژه درخشان هستند (برندهٔ اسکار همین بخش) اما چیزی که واقعاً درخشان است، چشمان برد پیت است؛ در هر سنی، یک حس متفاوت دارند. کیت بلانشت در نقش دیزی، از نوجوانی شاد تا کهنسالی شکسته به زیبایی تغییرات روحی را نشان می‌دهد. سکانس دیدار دوبارهٔ آنها در هتلی در روسیه و آن شب‌های کوتاه با هم، از احساسی‌ترین صحنه‌های سینماست.

نقاط قوت؛ از موسیقی تا فیلمنامه

نقطه قوت اول فیلمنامه است. اریک راث (نویسندهٔ «فارست گامپ») داستان فیتزجرالد را بازنویسی کرده و جهانی ساخته پر از شخصیت‌های فرعی به‌یادماندنی: ملکه (تاراجی پی. هنسون) که بنجامین را بزرگ می‌کند، کاپیتان مایک که بدنش پر از خالکوبی است و آن مردی که همواره از برخورد صاعقه می‌گوید. موسیقی متن الکساندر دسپلات هم آنقدر لطیف است که بدون اینکه بفهمی، اشک روی صورتت خشک می‌شود.

نقطه قوت دیگر نگاه فلسفی بدون شعارزدگی است. بنجامین بارها می‌گوید: «هیچوقت نمی‌توانی بدرستی پیش‌بینی کنی چه اتفاقی خواهد افتاد» و فیلم در تمام طول داستان این جمله را به روش‌های گوناگون ثابت می‌کند.

نقاط ضعف؛ کجا فیلم لنگ می‌زند؟

اگر صادقانه بخواهم بگویم، بعضی از بخش‌های میانی فیلم (مخصوصاً ماجرای سفر دریایی بنجامین) کمی طولانی و بدون کشش اصلی می‌شوند. هم‌چنین شاید پایان فیلم برای مخاطبی که به دنبال یک نتیجه‌گیری قطعی است، کمی باز و رها شده باشد. دیزی در لحظات آخر می‌گوید: «خداحافظ بنجامین»، ولی هیچ‌کس واقعاً نمی‌داند این خداحافظی یعنی چه. همین «ابهام» برای عده‌ای نقطه قوت و برای عده‌ای نقطه ضعف تلقی می‌شود.

چرا مورد عجیب بنجامین باتن ارزش دیدن دارد؟

«بنجامین باتن» فیلمی نیست که شما را تکان بدهد؛ فیلمی است که شما را در آغوش می‌گیرد و آهسته آهسته رهایتان می‌کند. اگر پدر و مادری از دست داده‌اید، اگر عشقی داشته‌اید که زمان از شما گرفته است، اگر به این فکر کرده‌اید که کاش دوباره جوان می‌شدید، این فیلم برای شما گزینه‌ای عالی است. ضمناً، دفعه بعد که به آینه نگاه کردید، به بنجامین فکر کنید؛ او از آخر به اول زندگی کرد، اما باز هم «پشیمانی» را شناخت. شاید مهم نیست از کجا شروع می‌کنی، مهم این است که در مسیر، چقدر عشق ورزیده‌ای.

The Curious Case of Benjamin Button

کارگردان: David Fincher

امتیازدهی ویرایشگر:
4.2